Με ιδιαίτερη επιτυχία και μεγάλη συμμετοχή πραγματοποιήθηκαν οι εορταστικές εκδηλώσεις για την 25η Μαρτίου στο Γριζάνο, τιμώντας την εθνική επέτειο και τις αξίες της ελευθερίας και της παράδοσης.
Η παρέλαση εντυπωσίασε, με τη συμμετοχή 25 ατόμων από τον Σύλλογο Βλύζας και 15 μαθητών του σχολείου, όλοι ντυμένοι με παραδοσιακές φορεσιές. Η παρουσία της νεότερης γενιάς, αλλά και της 3ης ηλικίας, προκάλεσε έντονη συγκίνηση και υπερηφάνεια, αποδεικνύοντας πως η παράδοση συνεχίζεται και μεταδίδεται ζωντανά από γενιά σε γενιά. Ο κόσμος που παρευρέθηκε αγκάλιασε την προσπάθεια και χειροκρότησε θερμά όλους τους συμμετέχοντες.
Ο Σύλλογος Βλύζας έδωσε δυναμικά το «παρών» για 7η συνεχόμενη χρονιά, επιβεβαιώνοντας τη σταθερή του παρουσία και τη σημαντική συμβολή του στη διατήρηση των τοπικών εθίμων και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Στην τελετή κατάθεσης στεφάνου, ο Πρόεδρος του Συλλόγου καθώς και μαθητές εκφώνησαν λόγους με ιδιαίτερο νόημα, αποτίοντας τιμή στους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης και μεταφέροντας μηνύματα ενότητας, πίστης και εθνικής υπερηφάνειας.
Συμμετείχαν οι:
Νικόλαος Γιώτας, Λητώ Αγγελίτση, Βιβή Λούλε, Βασίλης Ευθυμίου, Πελοπίδας Παππάς, Σταύρος Κορομηλάς, Νίκος Κορομηλάς, Γιώργος Μανάσης, Ιωάννα Βασιλειάδου, Αθανασία Γκολέτσα, Ιωάννα Δηλγεράκη, Μαριλένα Αντωνίου, Χρύσα Αγγελίτση, Παρασκευή Καραμιχαηλίδου, Μυρσίνη Παρδαλή, Άγγελος Μπακλαβάς, Παναγιώτης Μπακλαβάς, Κατερίνα Πατούκα, Πηνελόπη Μπακλαβά, Βάσω Τσάτσου, Ιωάννης Καραγιάννης, Εύα Νάνη, Δέσποινα Τέλλιου και Αθανασία Καραγιάννη.
Η ομιλία του Προέδρου είχε ως εξής:
[Αξιότιμοι πατέρες,
αγαπητοί δάσκαλοι,
σεβαστοί παρευρισκόμενοι,
Ελληνίδες και Έλληνες, όπου γης,
Πέρασαν διακόσια πέντε χρόνια από τον Μάρτιο του 1821, όταν οι σκλαβωμένοι πρόγονοί μας, με πίστη στον Θεό και αγάπη για την πατρίδα, ύψωσαν το λάβαρο της Επανάστασης και φώναξαν «Ελευθερία ή Θάνατος».
Η Ελληνική Επανάσταση δεν ήταν μια απλή εξέγερση. Ήταν μια πράξη πίστης, θάρρους και αξιοπρέπειας. Ήταν η απόφαση ενός λαού να ζήσει ελεύθερος ή να πεθάνει αγωνιζόμενος.
Και αξίζει να θυμηθούμε πως εκείνη την εποχή η Ευρώπη δεν ήταν με το μέρος των Ελλήνων. Μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους και το Συνέδριο της Βιέννης, οι μεγάλες δυνάμεις επιθυμούσαν σταθερότητα και τάξη. Ήταν αντίθετες σε κάθε επανάσταση, γιατί φοβούνταν ότι θα ανατραπεί η ισορροπία που είχαν δημιουργήσει.
Έτσι, όταν οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν, βρέθηκαν μόνοι.
Απέναντι σε μια πανίσχυρη αυτοκρατορία, αλλά και χωρίς τη στήριξη της Ευρώπης.
Και όμως… δεν λύγισαν.
Τα χρόνια της σκλαβιάς, οι αδικίες, οι διώξεις και οι ταπεινώσεις γέννησαν μέσα τους την ανάγκη για ελευθερία. Η πίστη, οι παραδόσεις και η ιστορική μνήμη κράτησαν ζωντανή την ελπίδα.
Η Φιλική Εταιρεία ένωσε τους Έλληνες και άναψε τη φλόγα της Επανάστασης. Έμποροι, ναυτικοί, αγωνιστές και απλοί άνθρωποι έγιναν ένα.
Και τότε, γεννήθηκαν ήρωες.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο Μάρκος Μπότσαρης, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Κωνσταντίνος Κανάρης, αλλά και χιλιάδες ανώνυμοι Έλληνες που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα.
Από τα Δερβενάκια και την Τριπολιτσά μέχρι το Χάνι της Γραβιάς και το Μεσολόγγι, γράφτηκαν σελίδες ηρωισμού και αυτοθυσίας.
Και μέσα από όλες αυτές τις δοκιμασίες, ένα μήνυμα έμεινε ζωντανό:
Ότι πάντα θα στέκεται όρθια η ελληνική ψυχή απέναντι στους βαρβάρους.
Και εδώ αξίζει να θυμηθούμε τα λόγια του Εθνικού μας Ποιητή, Διονυσίου Σολωμού:
Η διχόνοια που κρατάει
Ένα σκήπτρο η δολερή
Καθενός χαμογελάει
Πάρτο λέγοντας και εσύ!
…………………………………….
Αν μισούνται αναμεσά τους
Δεν τους πρέπει λευτεριά!
Χωρίς ενότητα, πάντα θα βρίσκονται αφορμές να σπέρνεται η διχόνοια.
Γι’ αυτό ας κρατάμε ζωντανό αυτό το πνεύμα και ας το μεταδίδουμε στα παιδιά μας.
Σήμερα, με σεβασμό και ευγνωμοσύνη, δείχνουμε φόρο τιμής στους ήρωες του 1821.
Το χρέος μας είναι να συνεχίσουμε με ενότητα, πίστη και αγάπη για την πατρίδα.
Και ένα προσωπικό μήνυμα από εμένα:
Σας ευχαριστώ που μου δίνετε τον λόγο.
Ψηλά το κεφάλι πάντα, Έλληνες.
Πατρίδα και πίστη — δύο πράγματα που δεν διαπραγματεύονται.
Σας ευχαριστώ. ]
Ξεχωριστή θέση στις εκδηλώσεις κατείχε το παραδοσιακό έθιμο της «Φωτιάς της Λευτεριάς», το οποίο συγκέντρωσε πλήθος κόσμου. Αν και φέτος δεν πραγματοποιήθηκε στο Κάστρο όπως είχε προγραμματιστεί, λόγω καιρικών συνθηκών, η εκδήλωση έλαβε χώρα ανάμεσα στον Άγιο Δημήτριο και την Πηγή της Κόρης, σε έναν τόπο με ιδιαίτερη ιστορική σημασία.
Η βραδιά κύλησε σε ένα ζεστό και συγκινητικό κλίμα, με τη φωτιά να συμβολίζει τη φλόγα της ελευθερίας που παραμένει άσβεστη. Η γιορτή κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, με άφθονο κρασί, παραδοσιακές ιστορίες και στιγμές που ένωσαν μικρούς και μεγάλους.
Θερμές ευχαριστίες εκφράζονται στην Εκκλησία και τον Πάτερ Βασίλειο, στη Διευθύντρια κυρία Αγγελική και στους δασκάλους, στους συλλόγους, την Κοινότητα και όλους τους φορείς για τη συνεργασία και τη στήριξη.
Όπως επίσης στη Βασιλική Μπουτσιωλη,Βάσω Σωτηρίου , Γιάννη Χατζιλιαδη , Ευθύμιο Τιμόθεο και Διαμαντή Τέλλιο που βοήθησαν στο έθιμο της φωτιάς.
Ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη αξίζει στους συμμετέχοντες και τις οικογένειές τους, καθώς και στους ανθρώπους της 3ης ηλικίας, που με την παρουσία και τη συγκίνησή τους μας θύμισαν τη σημασία της συνέχειας και της μνήμης.
Το Γριζάνο απέδειξε για ακόμη μία φορά πως γνωρίζει να τιμά την ιστορία του, κρατώντας ζωντανά τα ήθη και τα έθιμά του.
Χρόνια πολλά σε όλους!
